Ĝenerale, ŝanco apliki Esperanton mankas al esperantistoj en
disvolviĝantaj landoj. Pro la malalta laborenspezo ili ne povas
partopreni la UK-on, ne povas ĝui internaciajn renkontiĝojn, entute ne
povas vojaĝi eksterlande. Plejparte ili neniam kontaktas alilandan
esperantiston. Tio signifas, ke la ĉefa celo de nia lingvo neniam
realiĝas por ili. Ne sciante, kiam ili uzos la lingvon, multaj homoj
perdas la fidon kaj intereson al Esperanto. En superaj lernejoj en la
urbo Urumĉi (Ĉinio), oni okazigis kvin kursojn, en kiuj lernis pli ol
200 studentoj. Sed nun restas nur 3 studentoj laborantaj je Esperanto.
Nature, oni povas paroli Esperante kun samlandanoj, sed tio ne montras la sencon de Esperanto; kaj oni povas korespondi kun eksterlandaj samideanoj, sed por nemalmultaj homoj la afranko estas multekosta. Ekzemple en Vjetnamio poŝtmarko de letero al alia lando kostas 15-onon de la meza monata salajro.
Por tiuj esperantistoj, la vizito de alilanda samideano estas unika ŝanco uzi la lingvon. Ili ĝuas grandan plezuron pro la lingva praktiko. Bedaŭrinde, multaj esperantistoj ne volas viziti la lokajn esperantistojn estante alilande. Ĉar ili jam multe spertis Esperantujon, tia simpla kontakto jam ne emociigas ilin, ne logas ilin, ne interesas ilin. Tia afero signifas por ili nur ekstran ŝarĝon, kiu malpliigas ilian tempon turisman kaj ripozan. Eĉ oficisto de UEA konfesis, ke li ne volis serĉi esperantistojn lokajn kiam li troviĝis ferie en Delhio, Hinda Unio. Li “fuĝis de ili”, ĉar li “volis iom ripozi ekster la movado kaj iom eĉ for de la lingvo”.
Sed ni devas ĝuste taksi tian kontakton inter eksterlanda
esperantisto kaj loka samideano. Ĝia utilo estas neignorebla. La ĝojo
kaj plezuro produktita de la lingva praktikado vekas homan intereson kaj
entuziasmon al la movado, kaj stimulas altigi la lingvan nivelon.
Samtempe, vidinte, ke nia lingvo estas utila, pli multaj homoj eklernas
Esperanton, dum lokaj samideanoj povas forigi la dubon kaj nefidon de
neesperantistoj, kiuj opinias nian lingvon senvalora.
Estu klare, ke vizito de la alilanda esperantisto ne estas almozo al la loka samideano, sed kontribuo al la Esperanto-movado kiel tuto.
aŭtoro: Solis (Liu Xiaozhe) el Ĉinio
el la revuo esperanto, junio 1990, la origina titolo estas 《Vizito = apliko》
Nature, oni povas paroli Esperante kun samlandanoj, sed tio ne montras la sencon de Esperanto; kaj oni povas korespondi kun eksterlandaj samideanoj, sed por nemalmultaj homoj la afranko estas multekosta. Ekzemple en Vjetnamio poŝtmarko de letero al alia lando kostas 15-onon de la meza monata salajro.
Por tiuj esperantistoj, la vizito de alilanda samideano estas unika ŝanco uzi la lingvon. Ili ĝuas grandan plezuron pro la lingva praktiko. Bedaŭrinde, multaj esperantistoj ne volas viziti la lokajn esperantistojn estante alilande. Ĉar ili jam multe spertis Esperantujon, tia simpla kontakto jam ne emociigas ilin, ne logas ilin, ne interesas ilin. Tia afero signifas por ili nur ekstran ŝarĝon, kiu malpliigas ilian tempon turisman kaj ripozan. Eĉ oficisto de UEA konfesis, ke li ne volis serĉi esperantistojn lokajn kiam li troviĝis ferie en Delhio, Hinda Unio. Li “fuĝis de ili”, ĉar li “volis iom ripozi ekster la movado kaj iom eĉ for de la lingvo”.
Renkontiĝo inter esperantistoj de Ĉinio kaj Pakistano.
Estu klare, ke vizito de la alilanda esperantisto ne estas almozo al la loka samideano, sed kontribuo al la Esperanto-movado kiel tuto.
aŭtoro: Solis (Liu Xiaozhe) el Ĉinio
el la revuo esperanto, junio 1990, la origina titolo estas 《Vizito = apliko》
评论